திங்கள், 29 ஏப்ரல், 2019

On May Day


                                                   மே தினமும் இன்றைய தேவையும்.....
                                                                   எஸ். கண்ணன்


உழைக்கும் வர்க்கத்தினர் தன் உரிமைக்காக போராடிய தியாகிகளை நினைத்துப் பார்க்கவும், புதிய சவால்களை எதிர்கொள்ளும் மனநிலையையும், உறுதியையும் வளர்த்துக் கொள்ளவும் மே தினத்தை அனுஷ்டித்து வருகின்றனர். வரலாறு முழுவதும் வர்க்கப் போராட்டங்களே நிறைந்திருக்கிறது. எட்டு மணி நேரம் என்ற வேலைநேர குறைப்பிற்கான போராட்டம், முதலாளி வர்க்கத்தை ஆட்டி படைத்து என்றால் மிகை அல்ல. லாபம் குறைந்து விடுமோ என பதட்டமாகி, சமூகத்தில் தொழிலாளி வர்க்கத்தை குற்றவாளியாக்க முயற்சித்தது முதலாளித்துவம். கொடும் தாக்குதல்களை நடத்தியது மட்டுமல்லாமல், அமெரிக்கா போன்ற தொழில் மூலதனம் வளர்ந்த நாடுகளில், தொழிலாளிகள் மீது அவ்வப்போது துப்பாக்கி சூடு நடத்தி, கொத்து கொத்தாக கொலை செய்யவும், கைது செய்து சிறையில் அடைக்கவும் செய்தது.

தியாகிகளின் உதிரம் காய்ந்து விட கூடாது. அதன் துளிகள் உலகம் முழுவதும் உள்ள தொழிலாளி வர்க்கத்தை எழுச்சி கொள்ளவும், விழிப்புணர்வு பெற்று அடுத்த கட்ட முன்னேற்றத்தை பெறவும் வழிகாட்டுவதாய் அமைத்து கொள்ள வேண்டும். அதற்கு மே தினம் போன்ற உரிமை போராட்டங்கள் திரும்ப திரும்ப பேசப்பட வேண்டியுள்ளது. அது மட்டுமல்ல உழைக்கும் பெண்கள் தங்களின் உரிமைகள் குறித்து, முதலாளித்துவ சுரண்டல்வாதிகளிடம் நடத்திய போராட்டமே, மார்ச் 8 சர்வதேச பெண்கள் தினம் என்ற வரலாற்றையும் நினைவு கூற வேண்டியுள்ளது. உழைப்பு நேரத்தை குறைக்கவும், மனித உரிமைகளை பெறுவதற்குமான போராட்டங்களே, இவை, என்பதை அழுத்தமாக பதிவிட வேண்டியுள்ளது.

தொழிலாளி வர்க்கம், உண்ணவும், சற்று உறங்கவும் நேரம் தரப்பட்டதே ஒழிய, ஓய்வெடுக்க நேரம் தரப்பட்டதில்லை. குடும்பத்தினருடன் பொழுது போக்க அனுமதிக்கப்பட்டதில்லை. இவையெல்லாம், முதலாளிகளுக்கு மட்டுமே விதிக்கப்பட்டவை என்று ஏற்றுக் கொள்ள செய்யப் பட்டது. ஆனால் எல்லாக்காலத்திலும் கேள்விகள் கேட்கும் மக்கள் இருந்துள்ளனர். அப்படி துவங்கிய கேள்விகள் தான் எட்டு மணி நேர வேலை, எட்டு மணி நேர உறக்கம், எட்டு மணி நேர ஓய்வு என்ற முழக்கமாகும். ஓய்வுக்கும், உறக்கத்திற்கும் வேறுபாடு இருப்பதை இன்றுவரை, பெரும் பகுதி தொழிலாளி வர்க்கம் உணரவில்லை. ஆனால் மேற்படி முழக்கம் 1886 களில் தீவிரம் பெற்றுள்ளது. இப்போது 134 வது ஆண்டாக மே தின தியாகிகள் நினைக்கப்படுகின்றனர்.

சிக்காகோவின் வீதிகளின் காட்சியும் – நாமும்:

அமெரிக்காவின் முக்கிய தொழில் நகரங்களில் ஒன்று சிக்காகோ, இங்கு பலநாடுகளை சார்ந்த தொழிலாளர்கள் குவியல் குவியலாக வாழ்ந்தனர். பல மொழி, பல இனம் என்ற வேறுபாடுகள் நிறைந்திருந்தது. புலம்பெய்ர்ந்து வந்த மனிதர்கள் கேள்வி கேட்க முடியாமல் வேலை வாங்கப்பட்டனர். போதாக்குறைக்கு வேலை இல்லா திண்டாட்டம், வேலையில் இருப்போரை சுரண்டுவதற்கான வாய்ப்புகளை வாரி வழங்கி வந்தது. முதலாளிகள் துப்பாக்கிகள் வைத்துக் கொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தனர். குறிப்பிட்ட கால போராட்டத்திற்கு பின் தொழிலாளி வர்க்கமும் துப்பாக்கி வைத்து கொள்ள அனுமதிக்கப் பட்டாலும், எல்லோராலும் துப்பாக்கி வைத்து கொள்ள முடியவில்லை. அதுமட்டுமல்ல, துப்பாக்கிகள் மட்டும் பிரச்சனைகளை தீர்ப்பதில்லை. எனவே சுரண்டல் கொடுமையாக இருக்கவும், அதை எதிர்த்த போராட்டமும் தீவிரம் பெற்றது.

134 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பம் இந்த அளவிற்கு இல்லை என்றாலும், அன்றும், தொழில் நுட்ப வளர்ச்சி வேலையில் இருப்போரை, வீட்டிற்கு அனுப்பும் பணியை செய்தது. தொழில்நுட்பம் வளர்ந்தால், வேலைநேரத்தை குறைக்க முடியுமே. ஏன் செய்ய மறுக்கிறது ஆளும் வர்க்கம் இந்த கேள்வி பிரதானமாக மாறியது. வேலைசெய்யும் நேரம் குறைந்தால், கூடுதல் தொழிலாளர்களுக்கு வேலை அளிக்க முடியும் என்ற மிகச்சிறந்த வாதத்தை மே தின போராட்டக் காரர்கள் முன்வைத்தனர். இது ஈர்ப்பு மிக்கதாக மாறியது.

இன்று நம் தமிழகத்தின் தொழில் நகரங்களும், இந்தியா முழுவதும் உள்ள அனைத்து தொழில் நகரங்களிலும் கூட மேலே குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளைக் காணமுடிகிறது. பலமொழி, பல இனம், பல சாதி, பல மதம் என்ற வேறுபாடுகளைக் கொண்ட தொழிலாளி வர்க்கத்தை, முதலாளித்துவம் தனது சுரண்டல் தேவைக்கு பயன்படுத்தி கொள்கிறது. குறிப்பாக பெண்கள் சரிபாதி பயன்படுத்தப் படுவது அதிகரித்துள்ளது. பல தொழில்களில் உற்பத்தியாளர்களாக சேவைப்பணியாளராக பெண்கள் ஈடுபடுத்தப்பட்டு வருகின்றனர். அதேநேரம் வேலைக்கான பாதுகாப்பு உத்தரவாதம் இல்லை. ஏனென்றால் வேலை இல்லா திண்டாட்டம் மிகப் பெரும் அளவில் உயர்ந்து வருகிறது. முதலாளித்துவம் தனது லாபவிகிதத்தை தக்க வைக்க, தொழில்நுட்பத்தையும், வேலை இல்லா திண்டாட்டத்தையும் பயன்படுத்தி வருகிறது.

இன்றைக்கும் வேலை நேரம் அதிகம் என்பதே பிரச்சனை:

நாம் மேலே விவாதித்த வேலை இல்லா திண்டாட்டமும், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும் ஒன்றுக்கு ஒன்று பயன்பட்டு, சமூக வளர்ச்சியை உறுதி செய்ய, வேலை நேரம் குறைக்கப்படுவது அவசியம். கடந்த 30 ஆண்டுகளில் உலக அளவில் வறுமை உயர்ந்த அளவை விட பலமடங்கு, லாபம் சிலருக்கு உயர்ந்துள்ளது. இது, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியாலும், வேலை இல்லா திண்டாட்டததால், வேலையில் இருப்போர் மீதான சுரண்டலை அதிக படுத்தியதாலும் ஏற்பட்ட விளைவு ஆகும்.

வேலைநேரம் குறைக்கப்பட வேண்டும் என்பது குறித்து சீரிய விவாதம் தேவை. இந்தியா போன்ற நாடுகளில், வேலைநேரம் இன்னும் கூட எட்டு மணிநேரமாக உறுதி செய்யப்படவில்லை. சட்டம் இருந்தாலும், அது முதலாளிகளின் முன் மண்டியிட்டு வணங்குவதாகவே உள்ளது. சட்டத்தை அமலாக்கு என தொழிற்சங்கங்கள் போராடும் போது, குறைந்தபட்ச சம்பளம் மட்டும் பெற்றுக் கொண்டால் எப்படி வாழ்வது.? என்ற கேள்விகள் தொழிலாளியை நிலை குழையச் செய்கிறது. ஆம் இந்தியா போன்ற நாடுகளில் குறைந்த கூலி, ஒருநாளைக்கு 350/- என்ற அளவிலேயே உள்ளது. இது தொழிலாளிகள் தங்கள் வாழ்க்கை தேவையை பூர்த்தி செய்ய உதவுவதில்லை. தேவைக்காக, கூடுதல் நேரம் உழைக்க வேண்டும் என்ற நிலைக்கு ஆளாகும் கொடுமை உள்ளது.

இதற்கு தீர்வு வேலைநேர குறைப்பே ஆகும். உலகில் மே தின போராளிகளின் நினைவாக, எட்டு மணி நேரமே. உழைப்பு நேரம் என்பதை சட்டமாக்கியது சோவியத் யூனியன். பின்னாளில் வளர்ச்சி காரணமாக எட்டு மணி நேரத்தை 6 மணிநேரமாக குறைக்கவும் செய்தது சோவியத் யூனியன். இது உலக நாடுகள் மீதும் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் மீதும் ஏற்படுத்திய தாக்கமே, அமெரிக்காவில் வாரம் 40 மணிநேரம், ஜெர்மனியில் 36 மணிநேரம், பிரான்ஸ் ல் 35 மணிநேரம், ஸ்பெயின் மற்றும் ஸ்வீடன் போன்ற நாடுகளில் 35 மணிநேரம் ஆகும். ஆனால் இந்தியாவில் இத்தகைய தாக்கம் உருவாகவில்லை. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ( மார்க்சிஸ்ட்) மட்டுமே தனது திட்ட அமலாக்கத்தை குறிப்பிடும் போது, வேலைநேரம் 6 மணி நேரமாக குறைக்க படும் என சொல்லியிருக்கிறது.

இப்போது இந்திய தொழிலாளி வர்க்கத்திடம் வேலை நேரக் குறைப்பு குறித்த விவாதம் உடனடி தேவை. செயற்கை நுண்ணறிவு இயந்திரங்களும், ரோபோக்களும் மனித உழைப்பை கொள்ளை அடித்து, ஆட்குறைப்புக்கு ஏற்பாடு செய்கிற இந்த காலத்தில், வேலைநேரம் குறைக்கப்படுவது, மிக அவசியம். குறிப்பாக தகவல் தொழில்நுட்பம் போன்ற பிரிவுகளில் பணியாற்றும் தொழிலாளர்கள், அதுவும் பெண்கள் தங்கல் மீதான பல்வேறு கட்டுப்பாடுகளில் இருந்து விடுதலை பெற உழைப்பு நேரம் குறைக்கபட வேண்டும். அதற்கான போராட்டத்தை தீவிரமாக்க வேண்டும். அதுவே மே தின தியாகிகளுக்கு செலுத்தும் அஞ்சலியாகும்.

செவ்வாய், 29 மே, 2018

தூத்துக்குடி 110 ஆண்டுகளுக்கு முன்னும் பின்னும்

தூத்துக்குடி

22.05.2018 அன்று தூத்துக்குடியில் நடந்த அரசு அரங்கேற்றிய கொலை பாதகம், வரலாற்று ரீதியில் 110 ஆண்டுகளுக்குப் பின் நடந்த கொடூரமாகவே வெளிப்படுகிறது. அன்று பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம், இன்று ஏகாதிபத்திய நலன் விரும்பும் இந்திய மற்றும் மாநில ஆட்சியாளர்கள் என்பதே வேறுபாடு. மழை, பெரு வெள்ளம், சுனாமி என பேரிடர் காலங்களில், தமிழகத்தில் இத்தனை ஆண்டுகளுக்கு முன், இதே போல் ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்தது, என விவரிப்பது ஒரு வழக்கமாக இருந்து வருகிறது. அழிவுகளில் இருந்து பாடம் கற்க இவைப் பயன்படவும் செய்கிறது. போராட்ட வரலாறும், அத்தகையதே.  

பெரு முதலாளிகள் மற்றும் இயற்கை வளக் கொள்ளையர்கள் இன்று சட்டப் பாதுகாப்புடன், ஜனநாயகம் என்ற போர்வையை போர்த்தி கொண்டு, தனது செயலை அரங்கேற்றி வருவது கண்கூடு. அன்றைய காலனி ஆதிக்க பிரிட்டன் அரசு, இந்தியா போன்ற நாடுகளின் செல்வாதாரத்தையும், தொழிலாளார்களையும் சுரண்டி செல்வது உரிமை என செய்து வந்தது. ஜனநாயகம் இப்போது பெரிதாகப் பேசப் பட்டாலும், அது உழைக்கும் மக்களுக்கும் பொதுச் சொத்தை அனுபவிக்க வேண்டிய பெரும்பான்மை மக்களுக்கும் எதிராகவே உள்ளது. எனவே உண்மையான ஜனநாயகத்திற்கான போராட்டமே, அன்றும் இன்றும் நடந்துள்ளது. தூத்துக்குடி நகரம் அதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம்.

கோரல் மில் தொழிலாளர்களின் போராட்டம்:

தொழிலாளர்களின் போராட்டத்தில் தூத்துக்குடி மிக முக்கிய பங்களிப்பை செய்துள்ளது. 1888 ம் ஆண்டு காலத்தில் கோரல் பஞ்சாலை, தூத்துக்குடி கடற்கரை சாலையில் துவக்கப்பட்டது. இன்று அது மதுரா கோட்ஸ் என அழைக்கப்படுகிறது. அந்த ஆலையில் 10 முதல் 12 வயது சிறுவர்கள் கூட வேலை வாங்கப் பட்டனர். காலை 6 முதல் மாலை 6 வரை வெளிச்சம் இருக்கும் வரை வேலை வாங்கப் பட்டனர். சாப்பிட, இயற்கை உபாதையைத் தீர்த்துக் கொள்ள, முடியாத அளவிற்கு வேலை பளுவுடன் வேலை வாங்கப் பட்டனர். விடுப்பு இல்லை. விடுப்பு எடுத்தால் சம்பளம் இல்லை என்பதுடன் தண்டனையும் உண்டு.

இந்த கொடுமைகளை அறிந்த ..சி, சுப்பிரமனிய சிவா, பத்மநாப ஐயங்கார் ஆகியோர் தொழிலாளர் உரிமைக்கு குரல் கொடுக்க முடிவு செய்தனர். 1905 ல் வங்கப் பிரிவினையைத் தொடர்ந்து, சுதேஷிப் போராட்டத்தின் தொடர்ச்சியாக, கோரல் மில் தொழிலாளர் பிரச்சனை வெடித்தது.

ஆலை முதலாளிகளை முடக்குவதற்கு இரண்டு வழிகள் உள்ளன. ஒன்று இயந்திரங்களைச் சேதப்படுத்துவது, மற்றொன்று, வேலை நிறுத்தம் செய்வது. அதில் வேலை நிறுத்தம் என்ற வழியை உடனே பின்பற்றுவது என முடிவு செய்துள்ளனர், என 26.02.1908 தேதியிட்ட போலீஸ் அறிக்கை கூறியுள்ளது. 27.02.1908 அன்று வேலை நிறுத்தம் துவங்கியுள்ளது. ஊதிய உயர்வு மற்றும் வாரவிடுப்பு போன்ற கோரிக்கைகள் முதன்மை இடத்தை பிடித்துள்ளன.

144 தடை உத்தரவு புதிதல்ல:

கோரல் பஞ்சாலையில் வேலை நிறுத்தம் துவங்கிய உடன் அன்றைய திருநெல்வேலி ஆட்சியர் தூத்துக்குடி நகரத்திற்கு போலீஸ் படையை அனுப்பியதுடன், தூத்துக்குடி நகரத்தில் 144 தடை உத்தரவையும் பிறப்பித்துள்ளார். ஆலை முதலாளிகளின் தேவையை நிறைவேற்றுவதே அரசின் கடமையாக காலனியாதிக்க ஆட்சியும், இன்றைய மக்களாட்சியும் கொண்டிருப்பதை புரிந்து கொள்ள முடியும். நீதிமன்றங்களும் இத்தகைய தேவைக்கு துணை செய்துள்ளதே வரலாறாக இருந்துள்ளது.

தூத்துக்குடி நகர மக்களோ அன்றும் இன்றும் ஒரே மாதிரி  ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிரான உணர்வை வெளிப்படுத்தி வருகின்றனர். அன்றைய கோரல் மில் நிர்வாகம் தொழிலாளர் கோரிக்கையை ஒரு பொருட்டாக கருதாத நிலையில், தூத்துக்குடி நகர மக்கள் போராடிய தொழிலாளர்களுக்கு ஆதரவாக தங்களின் ஒருமைப்பாட்டை சகோதரத்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில் கடைகளை அடைத்தனர். வெள்ளையர்களுக்கு வீட்டு வேலை செய்ய மறுத்தனர். உணவு விடுதிகளை மூடினர். சவரம், சலவை போன்ற வேலைகளைச் செய்ய மறுத்தனர். இலங்கையில் இருந்து உணவு வரவழைத்து ஆங்கிலேயர்கள் சாப்பிடும் நிலை உருவானது. 05.03.1908 அன்று அன்றைய இந்து நாளிதழ், A Barber refuses to Shave என்ற தலைப்பில் செய்தி வெளியிட்டுள்ளது.

06.03.1908 அன்று, ..சி யைத் தேடி வந்து பேச்சு வார்த்தை நடத்தும் நிலைக்கு நிர்வாகம் நெருக்கடிக்கு ஆளானது. 50 சத சம்பள உயர்வு, வாரவிடுப்பு ஆகியவை ஏற்க பட்டு மகத்தான வெற்றியைத் தொழிலாளி வர்க்கம் பெற்றது. ஆனால் ஒரே வாரத்தில் ..சி ஐயும், சுப்பிரமணிய சிவாவையும் பழி வாங்கும் எண்ணத்தில் செயல் பட்ட ஆட்சியர் ஆஷ், பிபின் சந்திர பாலின் விடுதலையை கொண்டாடிய தலைவர்கள் மீது வெளிப்படுத்தினான். 12.03.1988 அன்று நெல்லையில் ..சி மற்றும் சிவா ஆகியோரைக் கைது. செய்தான். கிளர்ந்தெழுந்த மக்களை அடக்க தானே குதிரையில் வந்து துப்பாக்கி சூடு நடத்தினான். 4 பேர் கொல்லப்பட்டனர்.

பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி அன்றும் இன்றும்:

பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் மக்களை பிளவு படுத்த பல கேடுகெட்ட செயல்களில் ஈடுபட்டது வரலாறு. வங்கப்பிரிவினை இந்து முஸ்லிம் ஒற்றுமையை சீர்குழைக்கும் நோக்கம் கொண்டது. தமிழகத்திலும் அத்தகைய பல முயற்சிகள் எடுக்கப் பட்டு தோல்வி அடைந்தது. நெல்லை மற்றும் தூத்துக்குடியில் மூன்று நாள்கள் பற்றி எறிந்த நெருப்பை அடக்கவும் அவ்வாறு முயற்சி. செய்துள்ளதாக கூறப் படுகிறது. ஆனாலும் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பும், உழைக்கும் மக்களின் ஒற்றுமையுமே வெற்றி பெற்றது.

இன்று தூத்துக்குடியில் நடந்த கொடூரத்தையும், ஆட்சியர்களின் அதிகாரத்தையும், அரசுகளின் நிர்வாகத்தையும் அதே வழியில் தான் பார்க்க முடிகிறது. வருடம் 110 முடிந்தாலும், கொள்கை, செயல் ஆகியவற்றில் அரசுகளின் தன்மை மக்களுக்கு எதிராகவும், முதலாளி மற்றும் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு ஆதரவாகவும் இருப்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. குறிப்பாக மத்திய பாஜக ஆட்சி, அனைத்து வகையிலும் தனது முதலாளித்துவ ஆதரவு நிலைபாட்டை மக்கள் மீது திணிக்கிறது. அதற்கு சாதகமாக தனது மத அடிப்படையிலான, வகுப்பு வாத பிரிவினையைத் திணிக்கிறது.

முகநூலில் பேரா. . மார்க்ஸ், தூத்துக்குடி வாழ் மூத்த பேரா. . சிவசுப்பிரமணியம் தன்னிடம் தொலை பேசியில் கூறிய விவரத்தை பதிவிட்டுள்ளார். அதில், பேரா. . சிவசுப்பிரமணியன் மேற்படி துப்பாக்கி சூட்டினைக் கண்டிக்காத இந்துத்துவா அமைப்பினர், இப்போராட்டத்தில் கடற்கரை வாழ் மக்களே காரணம் எனக் கூறியதாக குறிப்பிடுகிறார். மேலும் இது குறித்து தனது ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். அதாவது, கடற்கரை மக்களின் வழிபாட்டு முறை, இறை நம்பிக்கை, தூத்துக்குடி மட்டுமல்ல அனைத்து பகுதி மக்களும் நன்கறிந்த உண்மை.

ஒரு அடையாளத்தின் வழி நின்று, முதலாளிகளைக் காக்கும் கடமையை இந்துத்துவா அமைப்பினரும், பாஜகவும் பகிரங்கமாக செய்து வருகிறது. இத்தகைய சிந்தாந்த நோக்கத்திற்கும்,  சுரண்டலுக்கும் ஒத்து ஊதுகிற, ஒரு அடியாள் பணியை, மாநில அதிமுக அரசு மேற்கொண்டு வருகிறது.

அன்றைய போராட்டத்தின் படிப்பினையில் இருந்து:

தூத்துக்குடி நகரின் கோரல் மில் தொழிலாளர் போராட்ட வெற்றியைத் தொடர்ந்து, அடக்குமுறை கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட போது, தொடர்ந்து ..சி மற்றும் சிவா போன்ற தலைவர்கள் கைது செய்யப் பட்டனர். இது தலைமையற்ற போராட்டத்திற்கு வழிவகுத்தது. மேலும் தொழிலாளர்கள் பெற்ற சம்பள உயர்வு மற்று வாரவிடுப்பு என்ற வெற்றி ஒப்பந்ததையும் கோரல் மில் நிர்வாகம் ரத்து செய்தது. எல்லா காலத்திலும், பெரும் எழுச்சி மிக்க தன்னெழுச்சி போராட்டங்கள், சரியான தலைமை இல்லாத சூழல் உருவாகும் போது, அடக்கப்படுவது நடைபெற்றுள்ளது, என்பதை அறிய முடிகிறது.

ஜல்லிக் கட்டு போராட்டம் அண்மையில் பார்த்த மற்றுமொரு உதாரணம். எல்லோரும் கூட்டாக போராடுவது அவசிய தேவை.. ஆனால் ஒரு பொறுப்பான ஒருங்கிணைப்பு குழு அல்லது கூட்டான தலைமை, போராட்டத்திற்கும், அரசு அடக்குகிற போது எதிர் கொள்வதற்கும் தேவை, என்பது வரலாறு நமக்கு சொல்லும் பாடம். தலைமையற்ற தன்னெழுச்சி போராட்டம், தற்காலிக வெற்றிகளைத் தரலாம். தீர்வை நோக்கி போராடவும், வலிமையான மாற்று செயல் திட்டத்தை முன் வைக்கவும் கொள்கை ரீதியிலான ஒருங்கிணைப்பும் ஒற்றுமையும் அவசியம்.

இன்று மாவட்ட ஆட்சியர் சந்தீப் நந்தூரி ஸ்டெர்லைட் ஆலை திறக்கப் படும் சூழல் இல்லை, என தெரிவித்தார். ஆனால் ஸ்டெர்லைட் நிர்வாகம் அவ்வாறு மூடி விட்டு செல்லும் எண்ணம் இல்லை என்கிறது. இதில் எதை எடுத்து கொள்வது. 2500 புற்று நோய் பாதித்தவர்கள் தூத்துக்குடியில் இருக்கிறார்கள், எனவே எதிர்கிறோம் என்பது முக்கியமான ஒன்று. இயற்கைவளம், சுற்றுச்சுழல், ஆகியவை குறித்தும், வேலைவாய்ப்பு, வறுமையில் இருந்து விடுதலை, ஆகியவை குறித்தும் இணைத்து குழப்பம் விளைவிக்கும் ஆட்சியாளர் முன், தெளிவான, மாற்று கொள்கையுடன் போராடும் தலைமையை கண்டறிவது காலத்தின் தேவை. இடதுசாரிகள் அதை தொடர்ந்து முன்னெடுத்து வருகின்றனர்.

முதலாளித்துவமும் இன்றைய இந்துத்துவாவும் கூட்டாக, ஜனநாயக பறிப்பையும் வளர்ச்சியையும் இணைத்து குழப்பம் விளைவிக்கிறது. இந்நிலையில், இடதுசாரிகளின் போராட்ட பலமும், செல்வாக்கும் உயர வேண்டியுள்ளது.